در اواخر قرن نوزدهم میلادی واژه سیاره اگرچه همچنان نیازمند یک تعریف بود، تبدیل به یک لفظ مورد قبول اما تنها برای بخش کوچکی از اجسام موجود در سامانه خورشیدی شده بود. البته پس از ۱۹۹۲، ستارهشناسان شروع به کشف اجسام دیگری در فرای مدار نپتون کردند؛ درست مانند صدها جسم دیگری که به دور دیگر ستارهها میگشتند. این اکتشافات نه تنها تعداد سیارات بالقوه را بالا میبرد، بلکه تنوع و ویژگیهایشان را نیز گسترش بخشید. برخی به اندازه ستارهها بزرگ بودند، در حالیکه دیگران ازماه هم کوچکتر بودند. این اکتشافات مفاهیم پذیرفته شده در طول تاریخ در مورد آن چه که بدان «سیاره» میگفتند را به چالش کشید.
بحث تعریف واضح برای «سیاره» در سال ۲۰۰۵ با کشفجسم فرانپتونی اریس – جرمی آسمانی که در آن هنگام آن را بزرگتر از کوچکترین سیارهٔ پذیرفته شده تا آن هنگام یعنی پلوتو میدانستند – مطرح شد. اتحادیه بینالمللی اخترشناسی (IAU)، که توسط ستارهشناسان به عنوان مرجع جهانی مسئول برای حل و فصل مباحث مربوط به نامگذاری شناخته میشود، در سال ۲۰۰۶ نسبت به این رویداد واکنش نشان داد و تعریف خود را از این اتفاق منتشر نمود. این تعریف، که تنها برای سامانه خورشیدیپذیرفته شده است، عنوان مینماید که یک سیاره:
- جرمی آسمانی است که به دور خورشید میگردد.
- به اندازه کافی جرم داشته باشد تا گرانشاش آن را گرد کند.
- «همسایگی خودش را از اجسام کوچکتر اطراف مدارش پاکسازی کرده باشد».
با تعریف جدید، پلوتو و دیگر اجسام فرانپتونی به عنوان سیاره شناخته نمیشوند. تصمیم IAU تمام اختلافات را حل نکرده است و با اینکه اکثر دانشمندان تعریف جدید را پذیرفتهاند، برخی در جامعه ستارهشناسی آن را آشکارا رد نمودهاند.
+ نوشته شده در ساعت   توسط مریم حسینی |